نسخه انگلیسی داستان پرندگان، جانوران و خفاش

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان پرندگان، جانوران و خفاش، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Modern Tale of the Birds, the Beasts, and the Bat

ویدیوی داستان پرندگان، جانوران و خفاش

متن داستان پرندگان، جانوران و خفاش

واژگان داستان پرندگان، جانوران و خفاش

1. حکومت: فرمانروایی
2. نوآوری: خلاقیت
3. می بالیدند: افتخار می کردند
4. تسلط داشتن: پیروز بودن
5. اتحاد: یکپارچگی، با هم و در کنار یکدیگر بودن
6. درگیری: اختلاف
7. افزایش: زیاد شدن
8. به رخ کشیدن: ضرب المثل فارسی به معنی نشان دادن
9. نبرد: جنگ
10. موضع: جانبداری، موقعیت مشخص
11. اثبات: ثابت کردن
12. محبوبیت: شهرت، معروف شدن
13. ظاهری: غیر واقعی
14. صلح: آشتی، دوستی، پایان جنگ و دشمنی
15. تعلق: وابستگی
16. دستش رو شد: ضرب المثل فارسی به معنی: نقشه بدش آشکار شد
17. ترد شدن: رانده شدن

آنچه از این داستان می آموزیم

این داستان به ما می آموزد که ما نباید تلاش کنیم که همه را از خود راضی نگاه داریم زیرا این کار تقریبا غیر ممکن است. از سوی دیگر، ما باید در زندگی و ارتباط خود با دیگران، ثابت قدم باشیم و موضع یا جانبداری خود را مشخص کنیم. نه اینکه مثل خفاش خودخواه در این داستان، حزب باد باشیم و به هر طرف که به نفع ما باشد گرایش پیدا کنیم. زیرا در این صورت، سرانجام دستمان رو می شود و از هر دو طرف، رانده و مانده خواهیم شد.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. شما از این داستان فارسی چه درسی می گیرید؟
2. به نظر شما چرا همه پرندگان و جانوران خفاش را ترد کردند؟
3. شباهت ظاهری خفاش با پرندگان و جانوران خشکی چه بود؟

نسخه انگلیسی داستان مرد میانسالی که دو زن داشت

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان مرد میانسالی که دو زن داشت، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Man and His Two Wives – A Modern Aesop Fable

ویدیوی داستان مرد میانسالی که دو زن داشت

متن داستان مرد میانسالی که دو زن داشت

روزی روزگاری، مرد میانسالی بود که موهای جوگندمی و پرپشتی داشت. این مرد نه دیگر جوان بود و نه هنوز پیر شده بود. با این حال، موهای جوگندمی مرد میانسال پرپشت و سالم بود.

این مرد میانسال دو همسر داشت که هر دوی آنها را دوست داشت. یکی از زن های مرد میانسال از او جوان تر بود و زن دیگر از او پیرتر بود. با این حال، خوشبختانه رابطه هر دو زن مرد میانسال با او خیلی خوب بود. او برای هر دو زن خود، شوهر مهربان و حرف گوش‌کنی بود و تلاش می کرد بین دو همسر خود صلح و دوستی ایجاد کند.

زن مسن تر بسیار عاقل و پخته رفتار می کرد ولی دوست نداشت در کنار شوهر خود خیلی پیر به نظر بیاید. به همین دلیل، هر وقت مرد میانسال به نزد زن مسن خود می رفت، آن زن با عشق و محبت موهای شوهرش را نوازش می کرد و به آرامی چند تار سیاه مو را از سر شوهرش می کند و به او می گفت:

«هرچی موهای خاکستری و سفید بیشتری داشته باشی، جا افتاده تر و باوقار تر به نظر میایی! پس بهتره که چند تا از موهای مشکی تو رو بکنم!»

از سوی دیگر، زن جوان تر بسیار بشاش و پر انرژی بود. او هم مثل زن دیگر، همسرش را خیلی دوست داشت ولی از اینکه اختلاف سنی زیادی بین آنها بود، کمی ناراحت بود. زن جوان دوست داشت که شوهرش در کنار او جوان تر به نظر بیاید. به همین دلیل، هر وقت زن جوان شوهرش را ملاقات می کرد، با مهر و محبت، موهای شوهرش را نوازش می کرد و چند تار موی سفید از سرش را می کند.

زن جوان بعد از کندن موهای سفید شوهرش به او می گفت: «حالا ببین چقدر جوون تر و زیباتر به نظر میایی! بهتره که تعداد موهای مشکی توی سرت از تعداد موهای سفید بیشتر باشه. اینطوری من هم احساس بهتری دارم!»

این رفتار متفاوت دو زن و سکوت مرد میانسال ماه ها به طول انجامید تا اینکه یک روز صبح، مرد میانسال از خواب بیدار شد و خود را در آینه نگاه کرد. او خیلی شوکه شد و در ابتدا خودش را نشناخت چون تقریبا تاس یا کچل شده بود و هیچ مویی (سیاه یا سفید) بر روی سرش باقی نمانده بود.

مرد میانسال که حالا کچل هم شده بود، محکم بر سر خود کوبید و با خود گفت: «افسوس که همه موهای نازنینم رو از دست دادم فقط به خاطر اینکه نتونستم نه بگم! یعنی من حتی اختیار موهای خودم رو هم نداشتم!»

واژگان داستان مرد میانسالی که دو زن داشت

1. میانسال: کسی که نه پیر است و نه جوان
2. موی جوگندمی: ترکیب موهای سفید و سیاه
3. حرف گوش کن: مطیع
4. صلح: دوستی
5. محبت: مهربانی
6. مسن: تقریبا پیر
7. نوازش کردن: ناز کردن
8. باوقار: متین
9. جا افتاده: پخته و عاقل
10. بشاش: شاداب و پر انرژی
11. اختلاف سنی: فاصله زیاد بین سن دو نفر
12. ملاقات کردن: بازدید کردن
13. مشکی: سیاه
14. شوکه شدن: تعجب کردن، شگفتزده شدن
15. تاس: کچل، بی‌مو

آنچه از این داستان می آموزیم

پیام آموزشی این داستان این است که ما نباید برای خوشایند دیگران و راضی نگاه داشتن آنها دست به هر کاری بزنیم. به بیان دیگر، بعضی وقتها باید یاد بگیریم که به همه درخواست هایی که از ما می شود، بله نگوییم و پیش از پذیرفتن درخواست دیگران به خوبی درباره آن بیندیشیم و فکر کنیم. اگر مرد میانسال در این داستان می توانست رفتار نادرست زن های خود را کنترل کند، الان حد اقل کچل نشده بود!

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. دلیل تاس شدن یا کچل شدن مرد میانسال چه بود؟
2. چرا زن مسن تر موهای سیاه مرد میانسال را می کند؟
3. چرا زن جوان تر موهای سفید مرد میانسال را می کند؟

پادکست داستان رهگذر خانه‌ی خاموش

متن داستان رهگذر خانه‌ی خاموش

گفتم: آقا جون بهتر نیست بیایی پیش ما، و تو واحد پایین که هم خلوت و کامل تره، و هم امکان دسترسی نزدیک تره و فرصت خوبی واسه جمع شدن بچه ها و نوه هاست کنار هم باشیم؟ اینطوری هم شما از تنهایی در میآید و هم امکان بهره بردن از هم بیشتره.

نه بابا جون همین اطاق برام بسه. راست می گفت برای زیستن در خاطرات نیازی به عوامل بیرونی نبود. همین اطاق خالی سه در چهار که بواقع تجهیز خاصی را در خود نداشت پر از خاطراتی بود که با او، با مونس و همدمش، یار و همراه روزگار پر فراز و فرودش جانی زنده و آشنا را همواره تداعی می کرد. به سینی ساده و بی تنوع صبحانه ی همیشگی اش نگاهی انداختم.

آقا، قرصهات رو نمی بینم خوردی؟ آره بابا جون فکر کنم خوردم.

قرآن رحلی و قطورش روی رحل قرآن همچنان باز بود. سکوت مابینمان پرده ای از خاطرات را در تیر رس ذهنمان با اشیاء قرار می داد. شکافی در دیوار، مابین دو پنجره نظرم را جلب کرد. به مادر قول ساختن درب و پنجره ها را داده بودم. آنروزها به وضوح اکنون نمی دانستم که دستان پدر خالیست. راستش نمی شد سردر آورد که اوضاع از چه قرار است. در حد توقعات معمول, همیشه داشته بودیم، سفره ی متنوع مادر همیشه با دقت و سلیقه با چاشنی مهربانی و عشق گسترده بود و برکتی که همواره پدر و مادر را به شکر وامی‌داشت.

خوبی رفتار پدر این بود که حتی الامکان تا جایی که مقدور بود نمی گذاشت و یا درست تر اینکه نمی خواست ذهن اطرافیان را به اغتشاش ذهنی درگیر کند. گرفتار بدقولی شرم آور دیگر زندگی ام شده بودم. یکی قول به کشور خانم که این روزها توانسته بود با سابقه ی بیمه ی هفت، هشت ساله بازنشسته شود. که بتواند کهولت را در خانه و اتاق آن سوی حیاط خانه مان که آفتاب کمی می گرفت را روزگار کند.

گفتم: عمه … عمه صدایش می کردیم . از همان بچه گی و از زمانی که یادم می آید . گفت : جان عمه : ببین عمه تصمیم گرفتیم خونه رو خراب کنیم و یه خونه ی نو بسازیم . با تعجب پرسید : پس من چی عمه ؟ : ببین من نقشه رو دیدم . این گوشه یه مغازه ست ، کنارش یه راه پله ایه که به پشت بوم و زیر زمین راه داره ، بغل دستش آشپزخونه ست و تو راه رو یه توالت و دستشویی در نظر گرفتن . این سینه ، چسب آشپزخونه یه اطاق خوابه و بقیه اش میشه هال و پذیرایی و اینطرف جلو پذیرایی هم سرتاسر میشه ایوون . یه زیر زمین که پنجره ای به سمت کوچه داره و با یه راهرو به حیاط وصل می شه . اگه بشه من تو نظرم هست که تو زیر زمین یه اطاق بزرگ واسه شما درست کنیم .

گفت : چه خوب ! این خیلی عالیه عمه . عمه کوچ کرد و ندانستم به کجا . او رفت با همه ی مهربانی و سوغاتی هایش . او رفت با تمامی نوازشهای مادرانه اش که روزگار او را از داشتن فرزند محروم کرده بود . او رفت با صمیمیت زلالی که اجبار بود . او رفت با حس شیرین رضایتی که در تخم کدر چشمانش برق می زد . او رفت با خنده ای بر لب که گودی چینهای صورتش را عمیق تر می کرد .

خانه با همه ی خاطراتش خراب و بر هم تلنبار شد . دیگر نه از پنج اطاق دور حیاط اثری مانده بود و نه ازحوض هشت پر زیبایش که پناه تن گر گرفته مان بود در گرمای نفس گیر تابستان , دیگر نه از ایوان بزرگ شمالی مقابل اطاق ها با ستون چوبی بلندش که حائل تیر خمیده آن بود خبری بود و نه از آفتاب لذت بخش زمستانش که به دورهمی و سفره هایمان جان می بخشید . چنارهای تنومند آنسوی خانه که از فراز بام بسیار بالاتر رفته بود دیگر تجربه ی خواب شبهای تابستان در حیاط خانه را با آن ماه بزرگ بازیگوشش که از لابلای برگهای پهن رقصان و توده های ابر سیار که به مقصدی نامعلوم عزم کرده بودند را تکرار ناشدنی کرده بود .

انگار عمه یکبار به خانه ی جدیدمان آمده بود . سرکی چرخانده بود و به قول و قراری که ردی از تعهد من را در پی داشته باشد فکر کرده بود و چیزی نیافته بود . زیر زمین خانه سراسر انبار اجناس مغازه ی پدر شده بود و حمامی که راه عبور اعضاء خانه را به آنجا اجتناب ناپذیر کرده بود .

مادرم گفت : مگه نمی دونستی ؟ گفتم : نه ! کی ؟ چند وقته ؟ کجا ؟ گفت : خیلی وقته ، تو کرمون ، پیش برادر زاده هاش . همونجا دفنش کردند . چیزی به کابوس های خواب های شبانه ام افزوده شده بود . من دستخوش شرم مدامی بودم که مخاطبی نداشت . او رفت و مرا با سایه ی زنده ای روبرو ساخت که حرف جوانی مرا معیار خوانده بود . راستی حرفهای مرا جدی گرفته بود ؟ چرا ؟

مادر گفت : نه مادر خودت رو اذیت نکن اصلا اینطور که فکر می کنی نیست . ما بهش گفته بودیم . راستش ما هم دلمون نمی خواست از پیشمون بره ولی مگه چاره ای هم داشتیم ؟ گفتم : مامان ، چشاش ، چشاش . من یه تمنای سنگینی تو چشماش احساس می کردم . یه تمنایی واسه موندن و نرفتن . یه خواهش هایی واسه اونهمه عادت های خوب . ما بچه ها از وقتی چشم باز کردیم اون اطاق خونه اش بود و خودش هم عمه ی ما . خب حق داشت دیگه ، نداشت ؟

و این شد که من و مادر به سیاهچال سکوتی راهی شدیم که طنین هیچ توجیهی را باز نمی تاباند . عادت اخیرش این شده بود که انگشت اشاره اش را بر کف دست دیگرش می فشرد تا گودی سفید رنگی تشکیل شود . با بر داشتن انگشت به گودی کف دست خیره می ماند تا با رنگ پوست دستش همرنگ شود ، که آرامش می کرد . گفتم : آقا جون به چی نیگا می کنی ؟ چیزی شده ؟ گفت : دوست مسجدیم گفته تا زمانی که رنگ کف دستت از سفیدی به قرمزی می‌ره هیچی ات نیست . اما بود .

دکتر گفت : آزمایش هاش رو آوردی ؟ : بله بفرمایید . دکتر برگه های آزمایش را چندین بار زیر و رو کرد و در هر تعمقی لب ها و ابروهایش از حالتی به حالتی دیگر تغییر شکل می یافت . گفت : حالش چطوره ؟ : خوبه دکتر . : کارهاش رو خودش انجام می ده ؟ : بله دکتر کار خاصی نداره . بیشتر با منه و سر موقع برای نماز می ره مسجد و بقیه ی اوقات تو خونه استراحت می کنه . : ببین پسرم متاسفانه کار از کار گذشته ، پدرتون اگه زیاد طاقت بیاره شیش ماه و مشکل اینه که با توجه به کهولت سن و وضع جسمانیش کار خاصی هم نمی شه کرد . بگذارید به میل خودش هر طور که دوست داره زندگی کنه .

و او سالها بود که طعم دوست داشتن را از یاد برده بود . شب از نیمه گذشته بود که به خانه رسیدیم . خوشبختانه بازگشت مادر با پای خود و بی هیچ حمایتی صورت گرفت . از شوخی بی مزه ی دکترها رنجیده شده بود ‌. آنان مشکل مادر را به ریشه ای عصبی نسبت داده بودند ، و رفتار او را ناشی از تمارض می دانستند ‌. اتفاق بزرگی در شرف وقوع بود که از دید دکترهای محله مان بدور مانده بود .

 گفتند چیزیت نیست ولی مادر می دانست که هست . به زعم من هم چیزی نبود و تصورم این بود که همانند موارد قبلی ، بعد از مراجعت به خانه و توضیحات دقیق من بر نحوه ی صحیح استفاده از داروها رفته رفته حالش به بهبودی خواهد رفت . به تک اطاق خانه مان رفتیم . گرسنه نبودم . کنارش دراز کشیدم . حرف نمی زد و هر از گاهی از درد چونان جنینی زانوانش را به سمت شکم می کشید . پاهایش را در شکمش فرو برد . نمیدانم میزان دردش چقدر بود که مادرش ، مادری که سالها پیش جنازه اش را که در سایه ی خنک مقابل اطاق عمه کشور با ملحفه ی سپید رنگی پوشانده بودند را صدا می کرد .

حال آرام تر شده بود . دست در موهایش کشیدم و با سرانگشتان فرق سرش را نوازش می کردم . : مامان فردا می برمت تهران بیمارستان شریعتی . تکان کوچکی به خود داد و با محبتی بی وصف و از عمق وجود گفت : من ازت راضیم مادر .

وقتی بار دیگر بعد از نزدیک به ده سال این جمله را از زبان پدر شنیدم وحشتی از وقوع اتفاقی ناگوار تمام وجودم را پر کرد . اکنون تنهایی را با دامنه ای بسیار وسیع و عمقی بزرگ با پیرامونی تاریک تر از تصورم احساس می کردم . شجاع نبودم و یا بهتر اینکه مرز ترس و شجاعت را نمی دانستم و گاه نمی دانستم براساس غلبه ی کدام حس خود را به قلب خطر و گاه حماقت می انداختم.

برف سنگینی باریده بود . ماه در آسمان نبود و نمی دانستم سپیدی قابل روئیت برف سنگین و خشک روبرویم ، در چشم انداز بی برگ درختان کوچه باغ بعد از باغمان ، که رفته رفته پهن تر و بیابانی تر می شد بازتاب کدام پرتو نور بود ؟ پالتو ماهوت سرمه ای رنگم تا به زانوانم می رسید . کلاه پشمی ام گوش ها و پیشانی ام و گردن و صورتم با شال سپید بلندی پوشانده شده بود. سرما غلبه ی اثر گذار خود را زودتر از تصور ، با نفوذ در سرانگشتان دست و پایم نمایان کرد . خنکای قطره های بسان اشک ، با بخار نفسهایم ادغام و محیط مرطوب و ولرم و لذت بخش گونه هایم را فراهم ساخته بود . اینجا چه می کنم ؟ اینجا که روز روزش هر از چند گاهی شاید عابری به ضرورت راهش به اینجا کشیده شود .

توصیف خاصی از احساس اکنونم نداشتم . شاید تعلیق ، شاید انفعال ، شاید خلسه ، شاید … نمی دانم و تنها چیزی که می دانم نه جایی برای درک مفهوم ترس بود و نه بالیدن به مفهومی که شجاعت تصور می شد . و چقدر با عبور از کوچه باغ کودکی ام که از کنار قبرستان می گذشت و غروبی با ابرهای چرک که آسمانش را پوشانده بود و در من وحشت ایجاد می کرد تفاوت داشت .

گفت : پسرم نگران نشو خوبم ، پاشو خیلی دیره ، برو پیش بچه هات ، خدا بزرگه ، ایشالا تا فردا روبراه می شم . آخرین دیدار من و او به هنگام شوک های پی در پی ای بود که تمامی پیکر بی جانش را به بالا و پایین می کشاند ، که حاصلی در پی نداشت . گویی تمامی اتفاقات دست در دست هم الگوریتمی را بنیان نهاده بودند که چیدمان آخر ، کشو سردخانه ی آن گوشه ی حیاط بیمارستان باشد که در غلاف تیره رنگش ، آسمان جسم و روح مادر را از آسمان و زمینی که پر از رویاهای مدفونش بود جدا می کرد .

دیوانه وار فریاد می کشیدم و در گریه های بی امان نمی دانستم به دامان کدام چنبره ی زشت روزگار درافتاده بودم . ناخواسته در محیط آشفته و معلق ، خود را بر لب پرتگاهی تصور کرده بودم که همه چیز آن در حال آوار و فرو ریختن بود . به موجودی بازنده و درمانده بدل شده بودم . وه چه قمار تلخی که ترا بی رحمانه از همه‌ی اندوخته های امنیت و عاطفه و مهربانی های بی دریغ تهی می کرد !

در را گشودم . چشمان مضطرب و پرسش گر پدر که در میان پنج خواهرم نشسته بود من را نظاره می کرد . بی نیاز به گفتن کلامی ، آن‌زمان که چشمهامان بر هم گره خورد ، ناله هامان به آسمان برخاست . و سینه ی پدر در بغض فرو خورده اش بالا و پایین می پرید . در آغوش کشیدمش و شانه های دو نسل که تنگ یک یکدیگر را در هم می فشردند از وحشت زلزله و ویرانی روزگاری که هیچ اعتمادی بدان نمی بود به لرزه درآمد و فغانی که در پی یافتن معنایی در بیهودگی زندگی بود .

فریادهای دلخراشمان تمامی فضای خانه ی بی او را فرا گرفته بود . همه به هم آویخته بودیم . چونان جماعت بی روح ، که در حسرت فراق ، شاهد فرو ریختن بنیانی شده بودیم که ما را از طبیعتی مسلم محروم می داشت . پدر در میان جمع ما به مجسمه ای بی جان می مانست و ما که در بیمناکی و هراس نیاموخته ای ، پناهگاه امن را در او جستجو می کردیم . بغض غریبش که بسیار کم شاهدش بودیم همچون سکوت و اشکهایش ، از ژرفایی عظیم و ناباور مملو شده بود .

خاطره ی دور گریه هایش در من به کودکی ام باز می گشت . شهر کوچکمان حیران از واقعه ی دور از تصور ، چهره ی ماتم به خود گرفته بود . و اتفاق بد برای انسان خوب رقم خورده بود . بیرقها و علامت‌های مسجد که کاربردی در مناسک عزای عاشورا را داشت به پاس روح بلند و انسانی عمویم در دستان مردم شهر و خیل ماتم دیده گان خودنمایی می کرد.

پدر در صف اول جماعت ، ناباورانه پیکر در هم شکسته ی او را در مرکبش ، که دستخوش سقوط از پل رودخانه شده بود را تصور و در ضجه هایش به آواز درد ناکی می خواند: «رفتی و پشت من شکست برادر حسن جان» . حال دستان تنومند پدر احاطه امان کرده بود . این همه‌ی موجودی او و ما بود که با رفتن مادر بی ثبات ، بی معنا و تهی از انگیزه شده بود . سنگینی بار واقعیت موجود ، در ذهن و ضمیر هیچ کداممان جای نمی گرفت و چقدر خود را بی پناه و درمانده یافته بودیم .

آداب دفن صورت پذیرفت . حسی از انکار مانع از پذیرش واقعیت دردناکی بود که به تائیدی قانعمان کند . اینک مائیم بی هیچ آرام و قراری که در خیال به جستجوی یافتن پهنه ای استوار که در او فرود آییم. زمین او را به کام خویش در کشیده بود و جاذبه ای پنهان رهایم نمی کرد . ناخواسته و به دفعات بر مزارش حضور می یافتم و خود را بر خاک تازه ی یخ زده ی دیماه آن سال می غلطاندم . در فاصله ی بسیار دور اوج او تا فرود حقیر خویش معلق به دنبال پاسخ معنایی از بودن می گشتم که نصیبم نمی شد .

سد خروارها خاک گورش ، وصل مأنوس مرا به هجران همیشگی بدل کرده بود . حال تنها نجواهای خلوت با او بود که در گفتمانی یک سویه به صندوق خانه ی خاطرات راهی ام می کرد . به سنگ سیاه سیاه بی رگه ی گورش نگاه می کردم که باید در خلاصه ی متنی همه ی حضور مهربان ، آرام ، همراه ، بخشنده ، قاطع ، با روحی بزرگ و عاشق که رازهای بسیار را در سینه ی صبور خویش جای داده بود را به تصویر می کشیدم .

: آقا جون به نظرم این دو بیت از غزل حافظ مناسب باشه . برگه را در دست گرفت و به نزدیکترین فاصله تا چشمش رساند . نشد که بخواند . دست دیگر را به سمت جیب کوچک سینه ی کتش برد و ذره بینش که اکنون حروف بر عدسی آن جان گرفته بودند را بیرون کشید و در تاکیدی آکنده در وقار خواند:

چو بر شکست صبا زلف عنبر افشانش

به هر شکسته که پیوست زنده شد جانش

کجاست هم نفسی که به شرح عرضه دهم

که دل چه می کشد ز روزگار هجرانش

بغض محبوس ، سینه اش را به لرزه درآورد و قطرات اشک با سرآستین کتش زدوده شد . سنگ سیاه با لایه ی زلال آب روی آن ، بدل به آیینه ای می شد که تمامی برگهای سرشاخه ی درختی که. به تازگی همسایه اش شده بود را با آسمانی که با خود آفتاب و ابر و چند پرنده ی در پرواز را در خود داشت به درون گور ساطع می کرد . اینک بر کهولت و فراموشی اندک پدر ، لایه ای سنگین از ماتم و فراق کشیده شده بود که سکوت و تنهایی اش را ژرف تر می کرد . سکوت ، اکنون پر از واژه های فراق و هجر و غربتی بود که چاره ای بر آن تصور نمی شد .

محکومیتی قاطع مادر را به رفتنی بی بازگشت حکم کرده بود . حسی غریب جسارت بیان ناگفتنی ها را در او قوت بخشیده بود . درنگ معنا نداشت و فرصت که ناجوانمردانه به انتها نزدیک می شد . رو در رو و دست در دست هم در پس زمینه ی گریه و نجوا ، راز های رسالتشان را بر زبان رانده بودند . کشش طاقت فرسای دو بردار در جهتی خلاف که هر یک مادر را به سویی می کشید عرصه را بر وسواس و دقت و ظرافت زبانزدش تنگ می کرد که به غفلت چیزی ناگفته نماند . در گرمای دستان بزرگ پدر که دستان زنانه ی او را در بر گرفته بود موجی از حمایت با پیمانی خالصانه و همیشگی بود که به جانش جاری می شد . : «حسین ، جون تو و جون بچه ها » .

فصل ناکام ولی ماندگار و مفتوح حضور کوتاه و معصومانه ی برادر کوچکم رضا که تنها چند بهار انگشت شمار را تجربه کرده بود ، هنوز در خاطر مادر به وضوح خود نمایی ، و آه تلخ او را به مکثی دردناک بدل می کرد . تصویر روشنی از چهره ی برادرم که حسرت بزرگی را که در همه ی دوران بر من تحمیل می کرد در خاطرم نیست .

شیر آب با تمام توان بر حوض زیبایمان که مادر به وسواس پاکیزه اش کرد بود باز ، و موج های ظریف و زلال آن با عبور از حاشیه اش که با شکست امواج نور آفتاب ، دنیایی از رنگ های شوخ و مرطوب و سرمست را به پاشویه اش می ریخت و به حوضچه ی کوچک کنارش که به شیر آبی مجهز بود راهی می شد ، و من که خود را به خنکا و گوارایی آب آن سپرده بودم ، تنها مختصات خاطره ی من است با عنوان و نسبتی که همه ی عمر مرا به محرومیتی فرو خورده گرفتار کرده بود.

از اینجا که من بودم در فاصله ای به اندازه ی چند گام ، و او که در جعبه ای مقوایی در سایه ی دلچسب تابستان آن سال که در چند قدمی اطاق عمه کشور به بازی سرگرم بود ، تمامی زیست برادرانه ی ذهن من بود که با او گذشت و امتدادی ابدی یافت . ثبت چهره ی او در ذهن من به توصیف های خواهر بزرگترم باز می گردد . : « عین عروسک بود . خوب شد مرد . اون نمی موند ، حتما چشم می خورد ، از بس خوشگل بود ! » و من با چشمان آبی به سان دریا که در تلالو زرین موهای زیتونی اش احاطه شده بود و خنده های نمکین و معصومانه اش که هر لحظه بیم آن می رفت که پوست روشن گونه های پف کرده اش شکفته شود را به زیستی رویایی بدل کرده و از پیام تلخ دکترین «قدیس آگوستین» که کودکانی که زود می میرند از فزونی بار گناهانی است که با آن تولد یافته اند ، آزرده ، و در ادامه ی بی او همواره به تناسبی اندیشیده بودم که توازنی با دنیای معصومانه و حجم گناهان بزرگ برقرار سازم که مقدورم نشد .

مادر آسیمه سر پیکر بی جان و کوچک او را با آن چشمان آبی روشنش که آرام آرام در آغوشش به خاموشی می گرایید را درمانده ، در دست از خانه به خانه ی همسایگان عبور داده و یاری طلبیده بود . کاری از او بر نمی آمد و مستأصل ، سقوط بلعنده به مغاکی را شاهد بود که او و جگر گوشه اش را بی رحمانه به کام خویش فرو می برد . بعد از او سالها به امیدی گنگ دل سپرده بود که در خود خلأ حفر شده ی بی انکاری را یدک می کشید . می دانستم که در خانه است . آفتاب صبح زمستان ، اطاق غربی خانه مان را مملو از گرما و روشنایی دلچسب کرده بود . به وجد آمده بودم . ریشی به تلقید از خواننده ی محبوب جوانیم و انبوه مویی که اکنون در آینه با دقت تمام به بازبینی آن مشغول بودم را با خوانش ترانه ی اخیرش با محتوی:

برادر جان نمی دونی چه دلتنگم / نمی دونی ، نمی دونی گرفتار کدوم طلسم و نفرینم …

را می خواندم . مسیر گریه مرا به سوی زیر زمین آن سوی حیاط با پله های آجری و طاق ضربی اش با خنکا و بوی نمی که آکنده اش کرده ، و یادآور سردابه های قدیم می بود کشاند . محیط ترسناکش هیچ رغبتی در من مگر به ضرورت ، ورود به آنجا را ایجاد نمی کرد . فزونی و غلظت اندوه در تاریکی نمور و ضجه های دلخراش و ملتمسانه ی مادر ، که در گوشه ای کز کرده بود شدتی مضاعف می یافت . در آغوشم کشید و حین بوسیدن گونه هایم با صدایی زخم خورده و خش دار در آهنگ غمگنانه ی گریه هایش گفت : « بمیرم واست عزیز بی برادرم » .

واقعیت مسلط بر احوال من و او فضایی اینچنین سرد ، تاریک ، و پوشیده از اندوهی نامرئی می بود که افق رویا هایمان را مه آلود و کدر کرده بود . زخمی کاری که خیال التیام نداشت و به اشاره ای جراحت اولیه ی خویش را باز می یافت ، مادر را به قعری هولناک تر رهنمون می ساخت . اشاره های دردناکش ، آنزمان که از خیال به زبان و از زبان به کلام و از کلام به فراق و عروجی بی بازگشت بدل می شد ، پدر را بی سلاح و ناتوان تر می نمود .

چه می توانست کرد ؟ چیزی جز همدلی و نوازش و همراهی ، که از زبان و ذهن عبور می کرد و سالیان تلخ و شیرین زندگی را برگ به برگ و لحظه به لحظه با سرعتی چون رعد از برابر دیدگانش عبور می داد ؟ افق و چشم انداز روبروی پدر در شب آخرین با او , با لحظه های کند و کشدار که به سنگینی عبور می کرد در غربتی ناچسب به ویرانی رویاهایش طعنه می زد . ناتوان از یافتن معبری برای گذر ، به پناهگاه ایمان که شاید معجزه ای به همراه می داشت به دعا و استغاثه روی آورد .

روح محزون نیایش مادر را به آرامش و تعالی روح و سرانجام به خوابی عمیق کشانده بود . عمیق تر اندیشه ای بود که پدر را به دورهای کودکی و اولین روزهای بهار سال یک هزار و سیصد و چهار راهی می کرد .

نسخه انگلیسی داستان مرد کچل و مگس

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان مرد کچل و مگس، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Bald Man and the Fly by Aesop with a Video

ویدیوی داستان مرد کچل و مگس

متن داستان مرد کچل و مگس

در یک بعد از ظهر تابستانی، یک مرد کچل بر روی یک نیمکت در پارک نشسته بود. این مرد کچل در حال استراحت کردن بود و داشت از هوای خنک پارک لذت می برد. در این هنگام، مگس مزاحمی پیدا شد و آرامش مرد تاس را بر هم زد.

مگس مزاحم بر روی کله تاس و بی‌موی مرد می نشست و ویز ویز کنان آرام و قرار مرد تاس را از او می گرفت. مرد کچل با خود فکر کرد: «این بار اگر مگس مزاحم بر روی سر من بنشیند، با دستان خود محکم بر روی سر خودم می کوبم و آن موجود مزاحم را له می کنم!»

مرد کچل خود را به خواب زد و منتظر مگس ماند. پس از مدتی، مگس بر روی سر مرد تاس نشست. ناگهان مرد تاس محکم با کف دست بر سر تاس خود کوبید. مگس خیلی راحت از دستش فرار کرد، ولی ضربه دست مرد کچل آنقدر محکم بود که هم سرش و هم دستش سرخ شد و گوشهایش سوت کشید.

مگس هم که جان سالم به در برده بود، ویز ویز کنان دور سر تاس و قرمز مرد کچل می چرخید. مگس با لحنی تمسخر آمیز و در حالی که به مرد کچل می خندید، به او گفت: «تو واقعا می خواستی فقط به خاطر یک نیش کوچک، من را بکشی و جانم را بگیری! حالا ببین با خودت چه کردی! چنان محکم بر سر خود کوبیدی که صدای آن همه پرنده های پارک را فراری داد! همه نگاه های مردم پارک هم الان به سمت توست.»

مرد کچل آهی کشید و در پاسخ گفت: «از اینکه محکم بر سر خود کوبیدم ناراحت نیستم چون این کار را عمدا انجام ندادم. حتی برای من زیاد مهم نیست که این کار را چند بار دیگر انجام بدهم و بر سر تاس خود بکوبم اگر به قیمت کشتن یک موجود مزاحم و موذی مثل تو تمام شود!»

در این هنگام، مردم دیگر که در پارک نشسته بودند و این منظره را می دیدیدند با صدای بلند به مرد کچل و واکنش خنده دار او خندیدند. با خنده تمسخر آمیز مردم، مرد کچل متوجه شد که چقدر واکنش عجولانه او در برابر یک مگس کوچک و ناتوان مضحک و خنده دار بوده. مرد کچل که در حضور دیگران خجالتزده شده بود، با خود تصمیم گرفت که از آن به بعد خشم خود را کنترل کند و با کوچکترین چیز، از کوره در نرود و از کاه کوه نسازد.

واژگان داستان مرد کچل و مگس

1. کچل: تاس، بی‌مو
2. مزاحم: آزار دهنده
3. محکم: شدید و پر انرژی
4. سرخ: قرمز
5. لحن تمسخر آمیز: صدایی همراه با خندیدن و مسخره کردن
6. عمدا: آگاهانه، از روی قصد و عمد
7. موذی: مزاحم
8. واکنش: آنچه در برابر کنش یا اتفاقی انجام می شود
9. منظره: صحنه
10. عجولانه: بسیار سریع و بدون فکر قبلی
11. مضحک: خنده دار
12. خجالتزده: شرمسار
13. خشم: عصبانیت
14. از کوره در رفتن (ضرب المثل): خیلی زود خشمگین و عصبانی شدن
15. از کاه کوه ساختن (ضرب المثل): توجه بیش از اندازه به یک موضوع کوچک و بی اهمیت

آنچه از این داستان می آموزیم

پیام آموزشی داستان «مرد کچل و مگس» این است که انسان نباید به خاطر چیزهای کوچک و بی‌اهمیت، عصبانی شود. مرد تاس در داستان، به خاطر نیش کوچک یک مگس، چنان عصبانی شد که خودش را زد و درد بیشتری را تحمل کرد. این نشان می‌دهد که وقتی ما زود از کوره در می‌رویم و بدون فکر عمل می‌کنیم، معمولاً به خودمان آسیب می‌زنیم، نه به دیگران.

این داستان به ما یاد می‌دهد که آرامش و صبر همیشه بهتر از عصبانیت است. اگر یاد بگیریم قبل از واکنش نشان دادن، چند لحظه فکر کنیم، می‌توانیم تصمیم‌های بهتری بگیریم و از پشیمانی جلوگیری کنیم. در واقع، کنترل خشم یکی از نشانه‌های خرد و بلوغ فکری است.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. چه چیزی آرامش مرد کچل در پارک را بر هم زد؟
2. چرا مرد کچل محکم بر سر تاس خود کوبید؟
3. چرا مرد تاس در پایان داستان خجالتزده شد و تصمیم گرفت که خشم و عصبانیت خود را کنترل کند؟

نسخه انگلیسی داستان شکم و اعضای بدن

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان شکم و اعضای بدن، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Belly and the Body Parts by Aesop with a Video

ویدیوی داستان فارسی شکم و اعضای بدن

متن داستان شکم و اعضای بدن

روزی روزگاری، اعضای بدن با هم جمع شدند و شروع کردند به حرف زدن. دست‌ها گفتند: «ما همیشه کار می‌کنیم، چیزهای مختلف را برمی‌داریم، غذا می‌آوریم و هیچ وقت استراحت نداریم.» پاها هم گفتند: «ما هم مدام راه می‌رویم، می‌دویم و توی سرما و گرما، بدن را این طرف و آن طرف می‌بریم.» چشم‌ها گفتند: «ما هم مراقب همه چیز هستیم تا بدن به خطر نیفتد.»

بعد همه با هم به شکم نگاه کردند و گفتند: «اما تو چه می‌کنی به جز تنبلی؟ فقط نشسته‌ای و غذا می‌خوری. هیچ کاری انجام نمی‌دهی. از امروز دیگر ما به تو خدمت نمی‌کنیم.»

چند روز گذشت. شکم خالی ماند و هیچ غذایی دریافت نکرد. اول از همه، دست‌ها ضعیف شدند و نتوانستند چیزی بلند کنند. پاها هم خسته و بی‌رمق شدند و نتوانستند قدم بردارند. چشم‌ها تار شدند و حتی سر هم دیگر توان فکر کردن نداشت.

آن وقت همه فهمیدند که شکم فقط برای خودش غذا نمی‌خواهد. شکم غذا را به همه‌ی اعضای بدن می‌رساند تا آن‌ها قوی بمانند. اگر شکم گرسنه بماند، هیچ‌ کدام از اعضا نمی‌توانند کار کنند.

از آن روز به بعد، اعضای بدن یاد گرفتند که باید با هم همکاری کنند و به کار یکدیگر احترام بگذارند، چون هر کدام وظیفه‌ای دارند که برای زندگی همه مهم است.

واژگان داستان فارسی شکم و اعضای بدن

1. اعضا: جمع عضو، اندام
2. مدام: همیشه
3. مراقب چیزی بودن: از چیزی به خوبی نگهداری کردن
4. به تو خدمت نمی کنیم: برای تو کاری انجام نمی دهیم
5. دریافت کردن: گرفتن
6. ضعیف: ناتوان
7. بی رمق: ضعیف و ناتوان
8. قوی: نیرومند
9. همکاری: با کمک هم کاری را انجام دادن
10. وظیفه: مسئولیت

آنچه از این داستان می آموزیم

پیام آموزشی این داستان این است که همه‌ی اعضای بدن، مثل اعضای یک گروه یا جامعه، به هم وابسته هستند و باید با هم همکاری کنند. حتی اگر به نظر برسد بعضی بخش‌ها، مثل شکم، کاری انجام نمی‌دهند، در واقع نقش مهمی دارند که باعث سلامت و قدرت همه می‌شود. اگر یکی از اعضا همکاری نکند، همه دچار مشکل می‌شوند. این داستان به ما یاد می‌دهد که هر فرد در گروه ارزشمند است، هرچند کار او همیشه دیده نشود. همکاری، احترام و درک نقش دیگران، باعث موفقیت و پیشرفت همه می‌شود و بدون آن، همه ضرر می‌کنند.

پیام آموزشی داستان شکم و اعضای بدن دقیقا بر اساس پیام شعر زیبای سعدی است که می فرماید:

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

این داستان کاملاً با شعر معروف سعدی ارتباط دارد. سعدی می‌گوید همه‌ی انسان‌ها مانند اعضای یک بدن هستند و از یک گوهر و ذات آفریده شده‌اند. اگر یکی از اعضا دچار رنج یا درد شود، دیگر اعضا هم آرامش ندارند. در داستان شکم و اعضای بدن هم همین نکته بیان می‌شود: هر بخشی از بدن، حتی اگر نقش آن دیده نشود، برای سلامت کل بدن ضروری است. همانطور که بدن بدون شکم ضعیف می‌شود، جامعه هم بدون همکاری و همدلی افرادش آسیب می‌بیند. هر دو پیام می‌خواهند ما را به همبستگی، احترام متقابل و یاری رساندن به یکدیگر دعوت کنند.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. چرا اعضای بدن در برابر شکم شورش کردند؟
2. آیا شکم فقط برای خودش غذا می خواست؟
3. ارتباط این داستان با شعر سعدی که در بالا نوشته شده است چیست؟
4. چرا اندام های بدن از کار خود پشیمان شدند و شروع به همکاری کردند؟

نسخه انگلیسی داستان الاغ، خروس و شیر

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان الاغ، خروس و شیر، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Donkey, the Rooster and the Lion by Aesop for ESL Students

ویدیوی داستان الاغ، خروس و شیر

متن داستان الاغ، خروس و شیر

الاغ و خروسی در آغل کنار هم بودند که ناگهان شیری گرسنه از راه رسید و آماده بود تا به الاغ حمله کنه و اونو بخوره. اما درست در لحظه ای که شیر قصد حمله داشت، خروس سینه اش را صاف کرد، بالهایش را تکان داد و بانگی بلند و پرقدرت سر داد.

با کمال تعجب، شیر که از بانگ خروس وحشت کرده بود، دچار ترس و هراس شد و فرار کرد. الاغ که حالا بیش از حد مغرور و شجاع شده بود، با خودش فکر کرد:

«اگر آن شیر از یک خروس کوچک می ترسد، پس حتما از من هم خواهد ترسید!»

بنابر این، الاغ به دنبال شیر دوید تا او را برای همیشه فراری دهد.

اما وقتی آنها از خروس و بانگش فاصله گرفتند، شیر ناگهان ایستاد، برگشت و الاغ را بلعید.

واژگان داستان الاغ، خروس و شیر

1. آغل: جایی سرپوشیده در مزرعه برای نگهداری از حیوانات و دامها
2. قصد داشتن: تصمیم داشتن
3. سینه اش را صاف کرد: آماده دفاع شد
4. بانگ سر دادن: با صدای بلند آواز خواندن
5. وحشت کردن: ترسیدن
6. هراس: ترس، وحشت
7. فراری دادن: کسی را ترساندن و دور کردن
8. بلعیدن: خیلی سریع چیزی را خوردن و قورت دادن

آنچه از این داستان می آموزیم

این داستان به ما می آموزد که دست بالا گرفتن توانايی های خود می تواند عواقب جدی داشته باشد. الاغ در این داستان وضعيت را اشتباه فهميد و فکر کرد که شير از او میترسد، در حالی که واقعيت اين بود که بانگ خروس شير را فراری داده بود. با اعتماد به نفس کاذب، الاغ به دنبال شير رفت و این داستان یک پایان تراژیک یافت. این داستان به ما يادآوری میکند که قبل از عمل با ریسک خیلی بالا، به دقت فکر کنيم، به ويژه وقتی شرايط را کامل درک نمیکنيم. شجاعت واقعی ريشه در خرد دارد، نه غرور یا حدس و گمان.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید.

1. چه چیزی باعث شد که شیر ابتدا فرار کند و این کار شیر چرا تعجب آور بود؟
2. چرا الاغ فکر کرد می تواند شیر را بترساند و نتیجه این کارش چه بود؟
3. چه درسی می توان از این داستان درباره شناخت نقاط قوت و ضعف خود گرفت؟

نسخه انگلیسی داستان کفاشی که ادعای پزشکی می کرد

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان کفاشی که ادعای پزشکی می کرد، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Cobbler Who Pretended to Be a Doctor by Aesop for ESL Students

ویدیوی داستان کفاشی که ادعای پزشکی می کرد

متن داستان کفاشی که ادعای پزشکی می کرد

در زمان های قدیم، در یک شهر کوچک، کفاشی زندگی می کرد. این کفاش در کار خود مهارت کافی نداشت. به همین دلیل، مردم شهر کفش های خود را برای تعمیر به او نمی دادند. بنابر این، کفاش نمی توانست با شغل کفاشی پول کافی به دست بیاورد. کفاش حتی برای خرید غذا هم پول کافی نداشت.

پس از مدتی، کفاش تصمیم گرفت شغل کفاشی را کنار بگذارد. او که خیلی ساده لوح و پر ادعا بود، تظاهر کرد که پزشک است. روزی از روزها، کفاش همه مردم شهر را در میدان بزرگ شهر جمع کرد و به آنها گفت:

“ای مردم شهر، من به عنوان یک پزشک ماهر، اکسیر ویژه ای را کشف کرده ام. اکسیر من می تواند هر زهر یا سمی که وارد بدن شما شود را درمان کند. پس اگر به این کشف تازه من نیاز دارید، به نزد من بیایید و آن را تهیه کنید. به شما قول می دهم که خیلی زود بیماری شما درمان می شود.”

کفاش با این حرف توانست عده زیادی از مردم را فریب دهد. او یک شبه شهرت زیادی به دست آورد و برای خود ثروت زیادی اندوخت. مردم ساده لوح برای تهیه اکسیر شفابخش به نزد کفاش می رفتند و با پرداخت هزینه بالا، اکسیر را تهیه می کردند. در حالی که بسیاری از مردم کفاش ناموفق را می شناختند، ولی به این فکر نمی کردند که یک کفاش ناشی نمی تواند یک شبه به یک پزشک ماهر تبدیل شود.

پس از مدتی، کفاش خود به یک بیماری سخت دچار شد. پادشاه آن شهر که انسان فهمیده ای بود، از این فرصت استفاده کرد. پادشاه تصمیم گرفت که به عیادت کفاش برود و اکسیر شفابخش او را آزمایش کند. پادشاه دستور داد که برای کفاش ظرف آبی بیاورند تا او بنوشد. پس از نوشیدن ظرف آب، پادشاه وانمود کرد که در ظرف آب، زهر ریخته است. پادشاه رو به کفاش کرد و گفت:

“در آبی که نوشیدی، زهر و سمی وجود داشت. بهتر است برای نجات جان خود، هرچه زودتر از اکسیر شفابخش خود استفاده کنی. این زهر به زودی در بدن تو اثر می کند و تو را از پای درمی آورد.”

پزشک قلابی که یک کفاش ناشی بیش نبود، از شدت ترس برخاست و بر سر خود کوفت. او که صورتش به رنگ گچ سفید شده بود، اعتراف کرد که پزشک نیست و از طبابت هیچ نمی داند و اکسیر شفابخش او هیچ اثر مثبتی ندارد.

صبح روز بعد، پادشاه دستور داد که همه مردم شهر در میدان بزرگ شهر جمع شوند. در میدان شهر، پادشاه مرد کفاش را به همه نشان داد و به آنها گفت:

“ای مردم ساده لوح، خوب چشم هایتان را باز کنید. این همان مرد کفاشی است که شما حتی اطمینان نمی کردید کفش هایتان را برای تعمیر به او بدهید. آن وقت چطور جرات کردید که بدون بررسی لازم، با خرید دوای تقلبی او جان شیرین خود را به خطر بیندازید!”

واژگان داستان کفاشی که ادعای پزشکی می کرد

1. کفاش: کسی که کفش های مردم را تعمیر می کند
2. مهارت: توانایی
3. تعمیر: درست کردن، مشکل چیزی را برطرف کردن
4. تظاهر کردن: وانمود کردن
5. اکسیر: داروی شفابخش
6. کشف کردن: پیدا کردن چیزی برای اولین بار
7. شهرت: معروف و مشهور بودن
8. اندوختن: جمع آوری کردن
9. ساده لوح: زودباور
10. ناشی: ناوارد
11. عیادت: بازدید از بیمار
12. از پای درآوردن: نابود کردن، کشتن
13. قلابی: غیر واقعی
14. طبابت: پزشکی
15. اعتراف کردن: پذیرش اشتباه و گناه خود
16. بررسی: ارزیابی، تحقیق
17. تقلبی: قلابی

آنچه از این داستان می آموزیم

داستان کفاشی که ادعای پزشکی می کرد به ما این درس را می دهد که ساده لوح و زودباور بودن می تواند سرانجام خطرناکی داشته باشد. مردم شهر در این داستان با اینکه کفاش را می شناختند، به راحتی فریب حرف های او را خوردند و برای تهیه داروی شفابخش اقدام کردند. همین واکنش سریع و ناآگاهانه باعث شد که مردم ساده لوح جان خود را به خطر بیندازند و هزینه زیادی بابت داروی تقلبی بپردازند.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. شما از این داستان فارسی چه درسی می گیرید؟
2. چرا کفاش تصمیم گرفت شغل خود را تغییر دهد؟
3. آیا پادشاه فقط برای عیادت کفاش به خانه او رفت؟
4. چرا پادشاه از رفتار مردم شهر شگفتزده شده بود؟
5. چرا کفاش پس از نوشیدن ظرف آب بسیار ترسید و رنگ صورتش سفید شد؟
6. چرا کفاش مجبور به اعتراف شد و گفت که در پزشکی هیچ تخصصی ندارد؟

نسخه انگلیسی داستان گرگ و چوپان

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان گرگ و چوپان، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Wolf and the Shepherd by Aesop for ESL Students

ویدیوی داستان گرگ و چوپان

متن داستان گرگ و چوپان

در یک روستای سرسبز و زیبا، چوپانی زندگی می کرد. این چوپان گوسفندان زیادی داشت و از آنها به خوبی مراقبت می کرد. چوپان هر روز گله گوسفندان را برای چرا به چراگاه می برد و در پایان روز، همه گوسفندان را یکی یکی می شمرد و به آغل برمی گرداند.

این چوپان سگ گله نداشت و به همین دلیل، با تمام دقت از گوسفندان مراقبت می کرد تا مبادا گرگی به گوسفندانش حمله کند. اتفاقا بعد از مدتی، چوپان دید که گرگی از دور به گله گوسفندان نگاه می کند ولی نزدیک نمی شود. چوپان هم با داس و چوبدستی، خودش را آماده دفاع از گوسفندان کرد.

روزها گذشت و گرگ با فاصله از گله می نشست و به گوسفندان نگاه می کرد. گرگ هر روز فاصله اش را کمتر می کرد. چوپان هم مثل همیشه، کاملا آماده بود تا اگر لازم شود، از خود و گوسفندان در برابر گرگ دفاع کند.

اما پس از چند هفته، چوپان به این رفتار گرگ عادت کرد. چوپان کم کم فکر کرد که این گرگ برای گله اش خطرناک نیست و با گرگ های دیگر فرق می کند. گرگ هم رفته رفته به گوسفندان نزدیک و نزدیک تر می شد بدون اینکه به آنها آسیبی برساند.

چوپان که سگ گله هم نداشت، کم کم با خود اندیشید: “این گرگ می تواند به جای سگ گله، به من کمک کند و مراقب گوسفندان من باشد چون اگر قرار بود به گله حمله کند، تا حالا این کار را کرده بود!”

روزی از روزها، چوپان ساده لوح مجبور شد برای انجام کاری به شهر برود. چوپان به خاطر اینکه فکر می کرد گرگ مانند سگ گله رفتار می کند و مراقب گله اش است، همه گوسفندان را در کنار گرگ رها کرد و با خیال راحت به شهر رفت.

گرگ وقتی مطمئن شد که چوپان گله را رها کرده است، از این فرصت طلایی استفاده کرد. گرگ با بی رحمی تمام به گله حمله کرد و بیشتر گوسفندان را کشت و نابود کرد. گرگ که خیلی وقت بود که غذا نخورده بود، شکم سیری از غذا در آورد و چندین گوسفند را خورد.

وقتی چوپان از شهر برگشت، با منظره عجیبی روبرو شد که هرگز فکرش را هم نمی کرد. بیشتر سرمایه زندگیش که گله گوسفندان بود به وسیله گرگ دریده شده بودند و آنهایی هم که زنده مانده بودند، به شدت زخمی بودند و نمی توانستند راه بروند.

چوپان که از تعجب و ترس خشکش زده بود، در حالی که خودش را لعن و نفرین می کرد، گفت: “ای وای بر من. همه اش تقصیر خودم بود که سرشت گرگ وحشی که دریدن و پاره کردن است را فراموش کردم و گوسفندان نازنینم را به راحتی به دست گرگ بدجنس سپردم!”

واژگان داستان گرگ و چوپان

1. مراقبت: نگهداری
2. چراگاه: جایی برای چرا کردن گوسفندان و دیگر چهارپایان
3. آغل: جایی برای نگهداری گوسفندان و دیگر چهارپایان به ویژه در شب
4. مبادا: نکند که
5. داس: وسیله ای مانند چاقو که به شکل نیم دایره است و برای بریدن شاخه های درخت از آن استفاده می شود
6. دفاع کردن: مراقبت از خود در برابر خطر
7. رفته رفته: کم کم
8. اندیشیدن: فکر کردن
9. ساده لوح: زودباور، کسی که خیلی زود و به راحتی گول می خورد
10. بی رحمی: خشونت، وحشی گری
11. شکم سیری از غذا در آوردن: بعد از مدتی غذای زیادی خوردن
12. سرمایه: چیز با ارزشی که کسی در طول زمان آن را می اندوزد و با آن کار می کند و پول درمی آورد
13. دریده شدن: تکه و پاره شدن
14. سرشت: طبیعت، ذات

آنچه از این داستان می آموزیم

داستان گرگ و چوپان این پیام آموزشی را دارد که ما نباید ساده لوح باشیم و گول ظاهر افراد را بخوریم. در این داستان، چوپان ذات و سرشت واقعی گرگ که درندگی و وحشی گری است را فراموش کرد و گول ظاهر آرام او را خورد. به همین دلیل، در مدت خیلی کوتاهی، تمام سرمایه زندگی اش را از دست داد. اعتماد کردن به افرادی که هرگز قابل اعتماد نیستند، حتی برای مدت کوتاهی، می تواند بسیار خطرناک و غیر قابل جبران باشد.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. شما از این داستان فارسی چه درسی می گیرید؟
2. به نظر شما چرا چوپان به گرگ اعتماد کرد؟
3. مهمترین سرمایه زندگی چوپان چه بود، و چه اتفاقی برای آن افتاد؟

نسخه انگلیسی داستان گوزن تک چشم

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان گوزن تک چشم، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Stag with One Eye by Aesop for ESL Students

ویدیوی داستان گوزن تک چشم

متن داستان گوزن تک چشم

در یک دشت زیبا که بین جنگل و دریا قرار داشت، گوزنی زندگی می کرد. یکی از چشم های این گوزن نابینا بود. با وجود مشکل نیمه بینایی، گوزن توانسته بود سالها از جان خود مراقبت کند و از دست سگ های شکاری و حیوانات وحشی در امان بماند.

گوزن با تجربه و نیمه بینا برای نجات جان خود همیشه در کنار دریا چرا می کرد و غذا می خورد. او سالها یاد گرفته بود که در کنار دریا، چشم بینای خود را به جنگل و خشکی بدوزد و مراقب سگ های شکاری و حیوانات درنده باشد.

چشم نابینای گوزن هم به سمت دریا قرار می گرفت با این خیال که هیچ آسیبی از سوی دریا جان گوزن را به خطر نمی اندازد. او با این روش، سالها زندگی کرده بود و هیچ خطری او را تهدید نکرده بود.

یکی از روزها، گوزن با خیال راحت مشغول غذا خوردن در کنار ساحل بود. مثل همیشه، چشم بینای گوزن به سمت جنگل و خشکی دوخته شده بود، و چشم نابینایش هم به سمت دریا بود. در همان زمان، چند ملوان با کشتی خود در حال گذشتن از آنجا بودند که گوزن را دیدند.

ملوان ها فهمیدند که گوزن آنها را ندیده است. به همین دلیل، به آرامی به گوزن نزدیک شدند. یکی از ملوان ها از فاصله خیلی نزدیک گوزن را نشانه گرفت و تیری را به سمت او پرتاب کرد.

تیر مستقیم به پهلوی گوزن برخورد کرد و او را به شدت زخمی کرد. خون زیادی از گوزن رفت و بر زمین افتاد. گوزن که کاملا غافلگیر شده بود، در حالی که نفس های آخرش را می کشید، با خود گفت:

“ای وای بر من که همه حواسم را فقط به خشکی جمع کرده بودم و کاملا از دریا غافل شدم! درست همان وقتی که فکر می کردم دریا کاملا امن است، ضربه کشنده را از همان دریای به ظاهر امن دریافت کردم که به قیمت جانم تمام شد!”

واژگان داستان گوزن تک چشم

1. دشت – زمینی پهن و صاف که در آن درخت‌ های زیادی وجود ندارد.
2. نابینا – کسی که نمی‌تواند ببیند
3. سگ شکاری – سگی که برای شکار کردن حیوانات آموزش دیده است.
4. چرا کردن – غذا خوردن حیواناتی مثل گوسفند یا گوزن از گیاهان و علف‌های زمین.
5. خشکی – زمین یا خاک، جایی که دریا یا آب وجود ندارد.
6. ملوان – کسی که در کشتی کار می‌کند و در دریا سفر می‌کند.
7. نشانه گرفتن – هدف قرار دادن چیزی یا کسی برای تیراندازی یا حمله.
8. تیـر – چوب یا فلزی باریک که با کمان پرتاب می‌شود و برای شکار یا جنگ استفاده می‌شود.
9. زخمی شدن – آسیب دیدن بدن به دلیل ضربه، بریدگی یا تیر خوردن.
10. غافلگیر شدن – وقتی که کسی ناگهان و بدون آمادگی با یک اتفاق روبه‌رو شود.

آنچه از این داستان می آموزیم

این داستان ازوپ یک پیام اخلاقی بسیار مهم و آموزنده دارد. گوزن با وجود تجربه و احتیاط زیاد، فقط به تهدیداتی توجه می‌کرد که از طرف خشکی و جنگل ممکن بود برایش خطرناک باشند، و دریای آرام را کاملاً بی‌خطر می‌دانست. اما همین اطمینان بی‌جا باعث شد که از جایی ضربه بخورد که فکرش را هم نمی‌کرد. این نشان می‌دهد که انسان نباید فقط به تهدیدهای آشکار توجه کند، بلکه باید همیشه برای خطرات پنهان و غیرمنتظره نیز آمادگی داشته باشد.

در واقع، پیام اصلی این داستان این است که اعتماد کامل به امنیت ظاهری می‌تواند گمراه‌کننده باشد. گاهی اوقات ما در زندگی به بعضی چیزها یا شرایط آن‌قدر عادت می‌کنیم که دیگر به آن‌ها شک نمی‌کنیم و فکر می‌کنیم همیشه امن و بی‌خطرند. اما این بی‌توجهی می‌تواند ما را غافلگیر کند و حتی به ضرر ما تمام شود. پس همیشه باید از همه جهت‌ها هوشیار باشیم و خطرات پنهان را هم جدی بگیریم.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. شما از این داستان فارسی چه درسی می آموزید؟
2. چرا گوزن در هنگام غذا خوردن همیشه با چشم بینای خود به خشکی نگاه می کرد؟
3. اشتباه بزرگ گوزن که باعث مرگ او شد چه بود؟
4. چرا ملوان ها به راحتی توانستند گوزن را شکار کنند؟

]]> https://lelb.net/persian-story-stag-with-one-eye-learn-farsi/feed/ 0 https://lelb.net/persian-story-fish-dolphin-learn-farsi/ https://lelb.net/persian-story-fish-dolphin-learn-farsi/#respond Fri, 23 May 2025 18:14:40 +0000 https://lelb.net/?p=133015 داستان ماهی و دلفین برای آموزش زبان فارسی به غیر فارسی زبانان برگرفته از داستانهای ساده و آموزنده ازوپ به همراه ویدیو، پرسش برای گفتگو و درک مطلب، لیست واژگان مهم در داخل داستان، پیام آموزشی داستان و نسخه انگلیسی داستان مناسب برای پرورش کودک دوزبانه

نسخه انگلیسی داستان ماهی و دلفین

برای خواندن نسخه انگلیسی داستان ماهی و دلفین، بر روی لینک زیر کلیک کنید:

The Tuna and the Dolphin by Aesop for ESL Students

ویدیوی داستان ماهی و دلفین

متن داستان ماهی و دلفین

در یک دریاچه بزرگ و زیبا، یک ماهی با خیال راحت در حال شنا کردن بود. ناگهان ماهی دید که یک دلفین با سرعت زیاد دارد به او نزدیک می شود. ماهی هم برای نجات جان خود، پا به فرار گذاشت. ماهی و دلفین برای مدت طولانی به تعقیب و گریز خود ادامه دادند تا اینکه ماهی خیلی خسته شد و به نفس نفس افتاد.

ماهی با خود اندیشید: “دلفین شناگر ماهری است و در آب های عمیق از من خیلی بهتر شنا می کند. پس بهتر است به سمت آب های کم عمق بروم.”

به این ترتیب، ماهی به سمت ساحل شنا کرد. در حالی که دلفین به ماهی خیلی نزدیک شده بود، ماهی با سرعت هرچه تمام تر به سوی ساحل شنی روانه شد و ناگهان متوجه شد که در شنزار فرو رفته است و دیگر نمی تواند شنا کند و به دریاچه برگردد.

دلفین هم که در هیجان شکار ماهی، او را دنبال کرده بود، همراهش وارد خشکی شد و در شنزار ساحل گیر افتاد. حالا هر دو بیرون از آب بودند و برای نجات جان خود نفس‌ نفس می‌زدند.

ماهی که دید دشمنش هم مثل او گرفتار شده است، با خود گفت: «حالا از مرگم ناراحت نیستم، چون می‌بینم که کسی که باعث مرگ من شد، خودش هم به همان سرنوشت دچار شده است.»

واژگان داستان ماهی و دلفین

1. دریاچه: دریای کوچک که به آبهای آزاد راه ندارد.
2. خیال راحت: خیال آسوده
3. پا به فرار گذاشت: فرار کرد
4. تعقیب و گریز: یکدیگر را دنبال کردن
5. اندیشیدن: فکر کردن
6. ماهر: با مهارت و توانایی زیاد
7. آبهای عمیق: آبهای گود با عمق زیاد
8. ساحل: لب دریا، کنار دریا
9. روانه شد: حرکت کرد
10. سرنوشت: سرانجام، عاقبت

آنچه از این داستان می آموزیم

این داستان را می‌توان درسی درباره عدالت یا پیامدهای اعمال دانست. ماهی با اینکه خود در حال مرگ بود، با دیدن سرانجام تلخ دلفین، کمی احساس آرامش کرد. دلفین هم که به هیچ چیز دیگری به جز شکار ماهی فکر نمی کرد، غافلگیر شد و خود به دام مرگ افتاد.

پرسش برای گفتگو

به پرسش های زیر در بخش کامنت گذاری پاسخ دهید:

1. شما از این داستان فارسی چه درسی می گیرید؟
2. چرا ماهی به سمت آب های کم عمق شناور شد؟
3. چرا ماهی و دلفین در خشکی گیر افتادند؟
4. دلیل خوشحالی نسبی ماهی در پایان داستان چه بود؟